ایل باصِری ایلی کوچنده از ایلات خمسه فارس است

این ایل تنها باقیمانده ی قبیله پاسارگادیان است  که در دوره های اشکانی و ساسانی به رم کاریان معروف شدند. در دوره حکومت اعراب نیز به باساری ها و سپس به باصری ها ملقب گشتند. به دلیل خصومت بنی امیه و سپس بنی عباس با پارس ها عده ای از قبایل عرب به سواحل شمالی خلیج فارس کوچانده شدند ایل باصری را ضمیمه ی خود کردند.در دوره های بعد نیز این ایل تا به حکومت رسیدن کریم خان زند زیر یوغ اعراب قرار گرفتند .

در میان عشایر کوچنده فارس ایل باصری طولانی‌ترین ایل‌راه‌ها را (۳۳۸ کیلومتر) میان گرمسیر و سردسیر می‌پیماید. سنتاً قشلاق این طایفه در بلوک سروستان ، کربال و گوار و ییلاقشان در بلوک ارسنجان و کمین بوده‌است.

این ایل مشتمل است بر 14 تیره یا طایفه و41 بنکو ﯾﺎ اولاد هر بنکو شامل 4 تا 9 خانوار است که در چندین سیاه چادر زندگی می کنند سرپرست اردو ها در قدیم از طرف خان تعیین میشد و در نبود او ریش سفیدان بنکو این مسئولیت را بر عهده می گرفتند ریاست ایل نیز تا پیش از انقلاب بر عهده ی خان با کلانتر (از تیره ی کلمبه ای) و منصب او موروثی بود

تیره‌های باصری عبارتند از:فرهادی، ننه عرب، آل قلی، ظهرابی، ایلخاص، علی قنبری، کرمی، لبوموسی، علی شاه قلی، کُلُمْبه‌ای، حنایی، عبدلی (عبدالهی)، میر و جوچین.

در سال ۱۳۱۳ خورشیدی، ۲۵۰ خانوار از باصری‌ها به سمنان و گرمسار مهاجرت کردند. ۳۰ خانوار از آن‌ها در

۱۳۲۲ خ. به ایوانکی و سپس از آن‌جا به ورامین رفتند و در روستاهای آن ساکن شدند.

 منبعاین متن کوتاه در مورد ایل باصری"ویکی پدیا" میباشد

تاریخچه پیدایش این ایل را می توانید از قسمت فرهنگ مردم سایت مرودشت انلاین مطالعه نمایید

بخش اول

بخش دوم

بخش سوم