دقت کردید که ما ایرانی‌ها واقعاً خارق‌العاده هستیم. این یک جمله احساسی نیست که بگوییم بله ایرانی‌ها در طول تاریخ احساسی بوده‌اند و حالا من می‌خواهم با عاطفه برای خودمان روایتی از واقعیت بسازم. منظورم جنگ و امر نظامی نیست. حداقل در این متن نیست. مسئله من واقعیت ساخت و بازسازی است که ما ایرانی‌ها را واقعاً خارق‌العاده می‌کند. دشمن واقعاً به ما ضربات جدی زد. چه در جنگ ۴۰ روزه و چه در درگیری‌های بعدی. اما این ایرانی‌های خلاق و خارق‌العاده با سرعتی حیرت‌آور آن‌ها را بازسازی کردند.

فهرست این بازسازی‌های سریع و ویژه، بلند است. خط‌های راه‌آهن که متعدد زیر ضرب رفت؛ اما بعضی در کمتر از ۲۴ ساعت ترمیم شد. می‌دانید که ساخت راه آهن از آن کارهای پرهزینه و زمانبر است. اما این مهندسان خارق‌العاده که نمی‌شناسیم‌شان، پل و خط ترمیم کردند تا قطارها از حرکت نایستند. یادتان است که آمریکا با زدن خط اینچه برون-گرمسار فکر می‌کرد می‌تواند معنایی از تخریب مسیرهای جایگزین دریا را منتقل کند؛ اما ایرانی‌ها با بازسازی خط در عرض ۴۸ ساخت معنای جدیدی خلق کردند. باور کنید این‌ها در دنیا عجیب است؛ معمول نیست. حتی در کشورهای پیشرفته؛ معمول این است که زمان مفصلی برای بازسازی گذاشته می‌شود. اما اینجا متفاوت بود. فهرست را وسعت دهیم. عسلویه که خورد، خیلی‌هایمان واقعاً نگران شدیم. بیش از ۲۰۰ میلیون مترمکعب از تولید حدوداً ۸۰۰ میلیون مترمکعبی ما از مدار خارج شد. آن‌هم برای مایی که در هر زمستان با همان حدود ۸۰۰ میلیون مترمکعب کسری قابل توجه داشتیم. اما این مهندسان ایرانی، این بار در صنعت نفت و گاز در عرض دو سه هفته ۵۰ میلیون مترمکعب را برگرداندند و در عرض سه ماه بیش از ۶۰ میلیون مترمکعب دیگر را. حالا ما زخم خورده‌ایم، اما نه به آن اندازه که دشمن قصدش را داشت.

در پتروشیمی‌ها همین وضعیت است. دشمن می‌خواست تولید را برای ماه‌ها تعطیل کند، حالا خبر می‌رسد که بخش بزرگی از تولید به مدار برگشته است. دشمنی که به منطقه حساس انتقال تولیدات پتروشیمی‌ها در عسلویه و تولید برق در ماهشهر حمله کرده بود، حالا می‌بیند که ایرانی‌ها خیلی سریع‌تر از میانگین جهانی، کارخانه‌هایشان را بازسازی کرده‌اند.

باور کنید که ما خارق‌العاده هستیم. دشمن پل و تونل می‌زند و ما در ۲۴ ساعت راه را باز می‌کنیم و در ۴۸ ساعت آن را آسفالت می‌کنیم. انگار نه انگار که قرار بود زیرساخت بخورد و ما بترسیم یا کارمان لنگ بماند. مایی که در مقابل ابر قدرت دنیا ایستاده‌ایم و او را عقب می‌زنیم ولی ضربات را در درون خود جذب می‌کنیم. بعد هم مهندسان‌مان با انواع کمبودها و بودجه‌های حداقلی، آن ضربات را بازسازی می‌کنند.

اصلاً توجه دارید که ما در دومین دوره محاصره دریایی هستیم؟ جالب نیست که بیش از ۶۰ روز در محاصره دریایی قرار می‌گیریم؛ اما مردم در داخل احساس کمبود هم نمی‌کنند چه برسد به کمبود واقعی و استرس عمومی. همین حالا هم در محاصره دریایی دشمن هستیم؛ اما انگارنه‌انگار. همین مایی که به دشمن حداقل ۱۰۰ میلیارد دلار ضرر زدیم، سیاست اقتصادی او را به کل تغییر داده‌ایم، آبرویش را در دنیا برده‌ایم و حالا او حتی توان پر کردن ذخایر ازدست‌رفته نظامی‌اش را هم ندارد.

به قول آیت‌الله جوادی‌آملی، ما یک معجزه هستیم. معجزه‌ای که از درون آن ضعف تاریخی دویست‌ساله برآمدیم و شده‌ایم این ایران و این ایرانی خارق‌العاده که دشمن را پس می‌زند و خود را به سرعت بازسازی می‌کند. مشکلمان این است که معمولاً این معجزه بودن خودمان را نمی‌بینیم. در بین اخبار گم می‌شود این بازسازی‌ها و ساختن‌ها. معمولاً منفی‌ها را بیشتر می‌بینیم و بعد سر همان‌ها با هم دعوا می‌کنیم. حال اینکه واقعاً خوبیم؛ واقعاً توانمندیم. اصلاً خوب و توانمند هستیم که این‌طور مقاومت کرده‌ایم و البته همه این‌ها زیر سایه لطف خداست که ما را قدرتمند کرده و نصرت می‌دهد. نقصانمان را جبران می‌کند و کارمان را برکت می‌دهد. با همین توکل بر خداست که توانستیم به خودمان تکیه کنیم. استکبار را عقب بزنیم و پرچم توحید سیاسی را بالا ببریم.

ما با این وضعیت از جنگ نظامی با ابرقدرت و پس‌زدن او تا بازسازی اقتصاد و تخریب‌ها باید به خودمان افتخار کنیم. حق این است که افتخار کنیم. احساس خوبی نسبت به خودمان و این مملکت خارق‌العاده داشته باشیم. معجزه بودن خودمان را باور کنیم. این همان احساسی است که در چند سال گذشته، تمام رسانه‌های دشمن و حتی دوست می‌خواستند و می‌خواهند از ما بگیرند. باید از این سد عاطفی عبور کرد و با دیدن واقعیت به همان شکلی که هست، از آن لذت برد. این احساس جمعی، عاطفه و همبستگی جمعی هم تولید خواهد کرد.